آزادی برابری

azadibarabari — Thu, 26 Jun 2008 10:05:03 GMT

نگار نجفی: هر مسئله‌اي سياسي است

۰۵ تير ۱۳۸۷

Wednesday, 25 June 2008

دقيقا خواسته‌ام عنوان بالا شما را به شعار فمينيست‌هاي موج دوم - امر شخصي سياسي است - ارجاع دهد كه در 1969 توسط كارول هانيش مطرح شد. اين شعار گامي بود در راستاي فراوري از تمايز حوزه‌ي خصوصي و عمومي، براي بهبود وضعيت مبارزات زنان. اما آن‌چه كه من با طرح اين شعار در نظر دارم چيز ديگري است، اما شايد نه چندان متفاوت. من مي‌خواهم به مسيري اشاره كنم كه يك نظام تماما فاشيستي، در طي ِ آن، گور خود را مي‌كَنَد.

در ايران، شما حتا اگر تقاضايي كاملا صنفي داشته باشيد، اعتراض شما، يك اعتراض سياسي است. شما هزينه‌ي يك اعتراض سياسي را پرداخت مي‌كنيد. اگر مشكلي حقوقي داشته باشيد و آن نتيجه‌ي سهل‌انگاري، خطاكاري يا كوتاهي يك دستگاه دولتي باشد، اگر بخواهيد شاكي باشيد، يك شاكي ِ سياسي خواهيد بود. اگر به لغو مجز كتاب‌تان اعتراض كنيد، به كساني اعتراض كرده‌ايد كه در حوزه‌ي فرهنگ سياست‌گذاري مي‌كنند، بنابراين اعتراض شما سياسي خواهد بود. همه چيز به نوعي با سياست عجين شده است و شما در همه چيز، بالاخره يكجا با سياست شاخ به شاخ خواهيد شد و اين غيرقابل پيشگيري است. نهايت – كميك – ماجرا آنجاست كه شما مي‌گوييد چه هواي گرمي، شما را مي‌گيرند و مي‌برند، چرا كه يك شعار سياسي داده‌ايد! بنابراين تعجب نكنيد از اين‌كه اگر دانشجويان به غذاي سلف دانشگاه‌شان اعتراض مي‌كنند، با آن‌ها به مثابه‌ي يك خاطي ِ سياسي برخورد مي‌شود؛ يا زماني كه مي‌خواهند فلان مسئول‌شان را به دليل كم‌كاري يا فساد تغيير دهند. همه‌ي اين‌ها به طرز مرموز اما وحشيانه‌اي سياسي شده‌اند.

به‌راستي چگونه است كه همه‌ي اين مسائل سياسي مي‌شوند؟ و از همه مهم‌تر چگونه است كه اين سياسي شدن هميشه در نظام‌هايي اتفاق مي‌افتد كه از هر امر سياسي و از هر مسئله‌ي سياسي شده‌اي به شدت واهمه دارند؟ يا به عبارتي چرا تنها در نظام‌هاي سركوبگر اين اتفاق مي‌افتد؟

شايد اين مسئله به خصلت پارانويايي نظام فاشيستي و سركوبگر برمي‌گردد. نظام پارانوييد، همواره خودش ترس‌هاي خودش را توليد و بازتوليد مي‌كند. يادمان نرود كه در پارانويا، هر امر بيروني‌اي، تاييدگر ِِ آن چيزي است كه در درون مي‌گذرد. و اين‌گونه است كه نظام پارانوييد، پارانوياي ِ خودش را گسترش مي‌دهد. بنابراين اگر شما به فرد پارانوييد، سلام كنيد، او حتا سلام ِ شما را به منزله‌ي سوء نيت ِ شما نسبت به خودش تعبير مي‌كند. دقيقا همين مسئله در يك نظام پارانوييد اتفاق مي‌افتد. يك پادشاه ستمگر مي‌تواند در يك روز تمامي نزديكان‌اش را سر ببُرّد، چرا كه براي او نوازش‌هاي همسرش نيز مي‌تواند خبر از توطئه‌اي بدهد كه در كار است. شما همه‌ي اين قضايا را مي‌توانيد در مورد حكومت ايران بسط دهيد.

حكومت ايران يك نظام شديدا پارانوييد است، هرچند امروزه كمتر حكومتي را مي‌توان يافت كه دچار پارانويا نباشد. شما نگراني حكومت امريكا از نفوذ كمونيست‌ها را به خاطر بياوريد، كه به تصفيه‌ي خشونت‌بار تمامي عرصه‌ها انجاميد، و آن را با ترس امروزش از گسترش تروريسم مقايسه كنيد! به اين فهرست مي‌توانيد ترس مسئولين فرهنگي، يا جمع كثيري از مثلا نخبه‌گان كشور خودمان را از تهاجم فرهنگي اضافه كنيد. آن‌ها هميشه مي‌ترسند چرا كه فرهنگ بيگانه در كمين ِ جوانان ِ ماست. رييس جمهور ما بيشتر از اين‌كه از ناكارآمدي دولت‌اش بترسد (كه حقيقت دارد) از اين مي‌ترسد كه دزديده يا ترور شود (آيا واقعا حقيقت دارد؟). در مقابل، براي غرب هم ايران ِ هسته‌اي چرا ترسناك نباشد! هر چيزي مي‌تواند زمينه‌ي خوبي براي ترسيدن باشد. مكاني براي تخليه‌ي انرژي‌هاي (ساديستي ِ) دروني كه فرافكنده شوند. اما نهايتا علي رغم تلاش آن‌ها، اين انرژي‌ها دوباره به درون‌شان باز مي‌گردد.

بنابراين دولت ايران به عنوان يك حكومت پارانوييد، دست به سركوبگري مي‌زند، و در واقع پارانوياش را به سادوپارانويا ارتقاء مي‌دهد. ترس بيش از اندازه‌ي او از سرنگوني، باعث مي‌شود كه همه را در صدد ِ آسيب رساندن به خود ببيند. و اين‌گونه است كه هر حركتي را به نوعي با ماهيت خود درگير مي‌پندارد و هر اعتراضي را اقدامي بر عليه خود مي‌داند و با خشونت وارد عمل مي‌شود. اما من مثل (اصلاح‌طلبان و) اغلب كساني كه سياسي شدن ِ همه چيز را بد مي‌دانند، به اين مسئله اعتقاد ندارم. چرا كه اين پديده، اضمحلال ِ نظام پارانوييد را نشان مي‌دهد. نهايت ِ آن هم آنجاست كه اين نظام شروع مي‌كند از خودش بترسد، اتفاقي كه در ايران افتاد و هنوز هم جا براي پيشرفت دارد. حكومت، اپوزيسيون را كه بخشي از خودش بود از بين برد. اين نهايت ِ پارانوياي يك نظام است كه بر عليه خود وارد عمل مي‌شود و در واقع شروع مي‌كند به آسيب رساندن به خود. اين مرحله‌اي است كه سادوپارانويا را با مازوخيسم پيوند مي‌زند. اين كه همه چيز سياسي باشد، شايد در وهله‌ي اول به نظر برسد كه مي‌تواند سركوب مردم را در همه‌ي ابعاد توجيه كند؛ اما از طرف ديگر به اين مي‌انجامد كه حركت در هر بعدي به رويارويي با نظام منجر شود، اين نكته‌ي بسيار مهمي است كه از نظر من مي‌توان آن را مثبت تلقي كرد. چرا كه با كاهش محدوده‌ي خصوصي و غير سياسي، همه‌ي مناسبات، تعلقات، كنش‌ها و خلاصه همه چيز به عرصه‌ي عمومي و در نتيجه سياسي منتقل مي‌شود. نتيجه‌ي اين انتقال چيزي نيست جز انقلابي شدن ِ جامعه، كه چه بسا شايد به سرنگوني مناسبات كنوني قدرت در ايران بينجامد.

بنابراين در هر اعتراضي، به جاي اين‌كه به غير سياسي بودن ِ عمل خود اصرار كنيم، بايد به سياسي بودن ِ آن تصريح كنيم. ما بايد آگاهانه به سياسي بودن ِ كنش خود تاكيد كنيم، ولو اين‌كه اعتراض ما تنها يك اعتراض صنفي باشد. اين مسئله باعث مي‌شود كه پارانوياي نظام تشديد شود و با سرعت بيشتري به جايي بينجامد كه ديگر نظامْ تنها در مقابل مردم نيست، بلكه ديگر در مقابل خودش قرار گرفته است. آن‌جاست كه ساديسم‌اش را متوجه‌ي مازوخيسم ِ خودش مي‌كند (دوباره به درون ِ خودش بازمي‌گردد) و از درون متلاشي مي‌شود.

azadibarabari — Fri, 13 Jun 2008 10:48:18 GMT

ستم مضاعف بر کدام زنان و چرا؟

تعریف و شناخت فوق نیز صرفاً از روی کتاب به دست نیامده است بلکه از زندگی کارگران و زحمتکشان می توان نمونه های فراوانی را ذکر کرد که اشکال مختلف ستم مضاعف بر زنان در میان زحمتکشان را نشان داد. زندگی روزمره هزاران زن متعلق به طبقه زحمتکش جامعه، حاکی از این واقعیت است. برای ملموس تر شدن موضوع میتوان به نمونه مشخص زیر توجه کرد :

"توران در سال 1334 بدنیا آمد. اولین فرزند یک خانواده زحمتکش بود. پدر او در یک کارخانه تولیدی جوراب کار می کرد. 9 فرزند دیگر پس از او بدنیا آمدند. او همراه مادرش می بایستی مسئولیت نگه داری خواهر و برداران کوچکش را بعهده بگیرد. فرزندان پسر هیچ دخالتی در کارهای خانه نداشتند. توران هرگز به مدرسه نرفت و در سال 1349 در حالی که 15 سال بیشتر نداشت ازدواج کرد. بعد از ازدواج همراه با همسر، مادرشوهر و برادرشوهرش زندگی می کرد. همسرش یک کارگر ساده بود که در یک انبار چای به بسته بندی چای اشتغال داشت. کارش بسیار طاقت فرسا بود و آخر ماه درآمد ناچیزی دستش را می گرفت. توران علاوه بر عهده دار بودن امور خانه، با بسته بندی آبنات و درآمد ناچیزی که از قبال این کار بدست می آورد در تامین نیازهای اقتصادی خانه نیز شریک بود. توران بارها از طرف برادرشوهرش مورد اذیت و آزار قرار می گرفت و در خطر تجاوز از طرف او بود. بخاطر حفظ آبرویش جرات بازگو کردن حقایق زندگی اش را برای کسی نداشت. اما همسایه ها بارها او را در حال فرار از دست برادرشوهرش در پشت بامها دیده بودند. توران حتی یکبار قصد خودکشی کرد و با پرت کردن خود به بیرون از میان پنجره اتاقش سعی کرد تا شاید با کشتن خود از این وضعیت رقت انگیز نجات پیدا کند اما موفق نشد. بارها شوهر و مادرشوهر و برادرشوهرش او را به باد کتک گرفتند. امکان طلاق برایش وجود نداشت. مدتها دچار مشکلات روحی بود. کمی که بزرگتر شد خیلی پیرتر از آنچه که بود بنظر می آمد. 6 فرزند بدنیا آورد. 3 بار سقط جنین کرد، آن هم به روش خانگی."

نمونه فوق تنها به خاطر هر چه بیشتر ملموس شدن شرایط زندگی زنان متعلق به طبقه کارگر و زحمتکشان آورده شد. بطور کلی شرح وضعیت زنان متعلق به طبقه زحمتکش و کارگر می تواند مثال های بارزی برای درک مفهوم ستم مضاعف بدست دهد. معنای ستم مضاعف همانطور که خود بیانگر است شامل حال کسانی است که تحت ستمی دوچندان قرار می گیرند. حال باید دید که آیا بر زنان متعلق به طبقه سرمایه دار نیز ستم مضاعف وارد می شود؟ اگر وضعیت زنان کارگر را با زنان متعلق به طبقه سرمایه دار مقایسه کنیم می بینیم که زنان سرمایه د ار و یا متعلق به این طبقه نه تنها هرگز تحت استثمار و فشارهای اقتصادی نیستند بلکه خود عامل ستم و استثمار می باشند و از این زاویه دره عظیمی زنان متعلق به این دو طبقه متضاد را از همدیگر جدا می سازد. دره ای که هرگز قابل پرشدن نیست تا بتوان ستمدیده و ستمگر رابه صرف این که هر دو زن هستند، در کنار هم قرار داد. درست به همین خاطر است که بکاربردن کلمه ستم مضاعف برای بازگو کردن شرایط زندگی زنان طبقه سرمایه دار غلط و بیجا است.

azadibarabari — Thu, 17 Apr 2008 19:43:18 GMT

زنان زحمتکش ایرانی در عرصه کار و تولید

- آذر درخشان

به مناسبات فرا رسیدن ماه مه یک بار دیگر اقدام به درجه این مقاله کردیم. در این مقاله با موقعیت زنان زحمتکش ایرانی در عرصه کار و تولید آشنا می شویم.

درباره كاراكتر ستم بر زنان در ايران

سخنراني آذر درخشان در دهمين كنفرانس بين المللي بنياد پژوهشهاي زنان ايراني ـ مونترال كانادا، ژوئيه 9991

سخنرانيم را با درود به زناني كه عليه افكار، عقايد، سنن و روابط عقب مانده شوريدند، آغاز مي كنم. بويژه زنان شورشگري كه فعالانه و شجاعانه در ميدانهاي گوناگون نبرد شركت كردند و جان خود را در مبارزه عليه رژيم زن ستيز جمهوري اسلامي از كف دادند. و درود مي فرستم به همه زنان و مرداني كه در گوشه و كنار جهان هر شكلي از ستم و استثمار را به مصاف طلبيده اند.

azadibarabari — Wed, 09 Apr 2008 22:12:18 GMT

انوشه آزاد بر بعنوان نایب رﺌیس اتحادیه ملی دانشجویان انگلیس انتخاب شد!

۲۰ فروردين ۱۳۸۷

Wednesday, 09 April 2008

در تاریخ ٢ آوریل کنفرانس سالانه اتحادیه ملی دانشجویان (NUS) *

با شرکت بیشتر از ١٠٠٠ نماینده از دانشگاهها و کالجهای اصلی نقاط انگلستان، اسکاتلند و ولز با اکثریتی قریب به اتفاق دانشجوی فعال ایرانی، انوشه آزادبر را بعنوان نایب رئیس افتخاری NUS انتخاب نمودند.

کنفرانس سالانه اتحادیه ملی دانشجویان یک یا چند نایب رئیس افتخاری را جهت اعلام همبستگی با مبارزه برای آزادی و برابری در اقصی نقاط جهان انتخاب می کند. این منتخبین برای چهار سال این عنوان را خواهند داشت. سال گذشته نمایندگان کنفرانس رهبر زندانی کارگران اتوبوسرانی تهران، منصور اسانلو را برگزیده بودند. کمپین "آموزش و پرورش برای فروش نیست" (ENS)، که گروهی از سوسیالیستهای متشکل در NUS است، کاندیداتوری انوشه را سازماندهی کرده بودند. یکی از اعضایENS به نام Darcy Leigh، نماینده کنفرانس از دانشگاه ادینبورگ با سخنانی نامزدی انوشه را چنین اعلام نمود:

azadibarabari — Wed, 09 Apr 2008 22:08:18 GMT

روناک آشناگر مارس 2008

امسال گرامیداشت 8 مارس روز جهانی زن وارد صدمین سالروز خود می شود. 8 مارس یک روز در سال است و تکرار صدبار آن، تاریخ و آینه جهان نابرابر و ستمی است که در هر 365 روز سال و در همه این قرن بر نیمی از بشریت به بهانه جنسیتش روا داشته شده است. 8 مارس یک روز در سال است، اما هم اینک نیز، همه روزهای سال، بشریت کماکان شاهد تبعیضی گسترده و نهادینه شده بر زنان است.

azadibarabari — Wed, 09 Apr 2008 22:07:18 GMT

گفتگوی تریبون زن با پریسا نصر آبادی

azadibarabari — Wed, 09 Apr 2008 22:05:18 GMT

فرشید شکری

یکی از راههای سنجش درجه رعایت عدالت و احترام به حقوق بشر در جوامع پیشرفته و مدرن یا در حال توسعه و عقب مانده تدقیق حد و مرز آزادی زنان و نگاه به شرایط کار و اشتغال آنان است. از طریق این روش تحقیقی- مطالعاتی اشکال متنوع نابرابری و ستم بر زنان که بیشتر در کشورهای شمال و بعضاً در کشورهای جنوب مستتر و پوشیده اند، بر همگان آشکار خواهد شد. بدون شک از این راه می توان زنان را برای رسیدن به آزادی و حقوق واقعی اشان در مبارزه ای تمام عیار سازمان داد.

azadibarabari — Wed, 09 Apr 2008 22:03:18 GMT

"افیون توده ها"

نگاهی به ماهیت و نقش اجتماعی دین

azadibarabari — Wed, 09 Apr 2008 22:00:18 GMT

جنبش زنان

محصور کردن جنبش زنان در چهار چوب مبارزه "برای لغو یا تغییر قوانین" چیزی بجز رفرمیسم نیست!

azadibarabari — Wed, 09 Apr 2008 21:58:18 GMT

آگاهی سرآغاز آزادی است

به جوانانی كه آینده ای متفاوت می خواهند

ایدئولوژی ما یا آنان؟ مسئله اینجاست!

فكر میكنی چرا...؟